negen.freeforums.org

Με σάτυρο και με Χριστό μοιάζει αυτός.
Μα είν’ αλήθεια πως τα έχει τα χρονάκια του.
Σαρανταπέντε, με πενήντα. Ή πιο πάνω;
Υπάρχουν κούκλοι γύρω μου, τι να τον κάμω αυτόν;

Και οι γονείς μου θα μου λέγαν «τον παππού σου;».
Μ’ αν είχ’ εκατομμύρια, οι άχρηστοι,
νέο θα τον ευρίσκανε και με χιλιάδες χάρες.

Να τον ξανακοιτάξω. Ωχ, αμάν!
Μ’ αρέσει διάβολε! Κι ανάθεμα, ανάθεμα
στην κοινωνία που φθονεί, στην κοινωνία
τη δολοφονική που δεν αφήνει
ν’ αγαπηθούμε λεύτερα, μ’ όποιονε μας γουστάρει.

Γιάννης Υφαντής, Σκέψεις μιας έφηβης

She's a melody
That I've tried to forget but I can't
It still follows me ...

No I won't come back !

Paul Dirac on poetry

In physics you want to say something that nobody knew before, in words which everyone can understand. In poetry you are bound to say...something that everybody knows already in words that nobody can understand.

Paul Dirac on ... optimal distance to look at a woman

Being a great theoretical physicist, Dirac liked to theorize about all the problems of daily life, rather than to find solutions by direct experiment. Once, at a party in Copenhagen, he proposed a theory according to which there must be a certain distance at which a woman's face looks its best. He argued that at d = infinite one cannot see anything anyway, while at d = 0 the oval of the face is deformed becaue of the small aperture of the human eye, and many other imperfections (such as small wrinkles) become exaggerated. Thus there is a certain optimum distance at which the face looks its best.

"Tell me, Paul," [Gamow, a Russian physicist] asked, "how close have you seen a woman's face?"

"Oh,"replied Dirac, holding his palms about two feet apart, "about that close."

Περνούν τα δροσερά κορίτσια, οι λεγεώνες
Ορμητικά, με τις ερπύστριες των βυζιών τους
Και της λαγνείας τ’ άγρια ποδοβολητά
Περνούν με τούμπανα και ιαχές
Απ’ τα ένδοξα κρεβάτια
Ένας στρατός ολόκληρος
Ένας στρατός της ηδονής
Αρματωμένος με τα υγρά
της πιο λαμπρής Αχερουσίας.

Αντώνης Αντωνάκος, Οι Λεγεώνες